Ölüm

Kendimi ayaz çıplak dalların ayın yokluğunda parladığı bir kış gecesinde
ölüme açtığımdan beri
Karanlığı çok sever oldum.

Meğer nasıl da keyifliymiş koyu demde çürümek
Aysız gecelerde kaybolurken güneşsiz günlere özlem duymak
henüz içime tam nüfuz etmemiş tüm hüzünleri hissetmek
Hayallerini bile isteye yakarken
teninde filizlenen sıcaklıkla tekrar doğan bir şairin,
kuzgunun kanatlarında yeryüzünden sonsuza havalandığında gördüğü o yaldızlı karanlığın hikayesini dinlerken
ıslak bir sabahta,

Kışa açan bir çiçeğe uyanmak…

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d blogcu bunu beğendi:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close